.jpg&w=3840&q=75)
De expressie
Identiteit is nooit een vaste vorm.
Kleding heeft altijd meer gecommuniceerd dan haar functie. Via silhouet, patroon, constructie en de manier van dragen wordt ze een middel om identiteit uit te drukken, verwachtingen uit te dagen en de conventies rond uiterlijk in vraag te stellen.
De gedachte samenwerking tussen Muse Et Musée en Jean Paul Gaultier neemt deze verhouding als uitgangspunt. Zijn geschiedenis van het uitdagen van gevestigde ideeën over kleding en het introduceren van onverwachte verwijzingen in de mode biedt een boeiende context om individualiteit via ontwerp te verkennen.
Het project ziet kleding als een ruimte waarin tegengestelde ideeën naast elkaar kunnen bestaan. Formaliteit kan onbeschaamdheid ontmoeten. Vertrouwde vormen kunnen onbekende betekenissen krijgen. Elementen die traditioneel met verschillende contexten worden geassocieerd, kunnen worden samengebracht zonder in iets conventioneels op te lossen.
Het doel is niet simpelweg iets provocerends te maken. Provocatie zonder inhoud wordt al snel weer een gevestigde taal. De blijvende vraag is of een ontwerp verwachtingen kan uitdagen en toch doordacht blijft in constructie, proporties en doel.
De vorm
Conventie is een vertrekpunt.
Elke beeldtaal ontwikkelt zijn eigen regels. Silhouetten worden vertrouwd, materialen krijgen associaties en bepaalde combinaties gaan onvermijdelijk lijken. Ontwerp kan deze conventies onderzoeken en ontdekken waar ze heroverwogen kunnen worden.
Het project verkent de verhouding tussen structuur en verstoring en vestigt de aandacht op details die de waarneming van een vorm veranderen. Proportie, contrast en onverwachte relaties tussen elementen worden instrumenten om te bevragen wat een ontwerp zou moeten zijn.
Het resultaat hoeft herkenbare vormen niet helemaal los te laten. Soms levert de kleinste verandering de grootste karakterverschuiving op.
De houding
Individualiteit verzet zich tegen een uniform.
Persoonlijke expressie verliest haar betekenis als ze wordt teruggebracht tot een reeks goedgekeurde verschijningsvormen. Wat begint als een daad van onafhankelijkheid kan uiteindelijk een andere vorm van conformiteit worden.
De creatieve richting benadert individualiteit als iets genuanceerders dan visuele rebellie. Ze zit in de beslissingen die mensen nemen, de verwijzingen die ze herinterpreteren en de bereidheid een positie in te nemen die geen universele instemming vereist.
De uitkomst
Expressie zonder toestemming.
De voorgestelde samenwerking verkent de ruimte tussen mode als gevestigde discipline en kleding als middel tot persoonlijk auteurschap.
De ambitie is werk te maken dat de geschiedenis van onconventionele kleding erkent zonder haar als formule te behandelen die herhaald moet worden. Verwijzingen geven context, maar het uiteindelijke ontwerp moet zijn eigen karakter vestigen via vorm, materiaal en uitvoering.
De meest boeiende uitingen van individualiteit zijn zelden die welke zichzelf volledig uitleggen. Ze laten tegenstrijdigheden bestaan, weerstaan gemakkelijke indeling en nodigen uit tot verschillende interpretaties zonder hun eigen identiteit te verliezen.
Het werk moet ondubbelzinnig zijn in zijn bedoeling en toch open genoeg om voor wie het tegenkomt iets persoonlijks te worden.
Geen uniform om op te vallen, maar een vorm waarin individualiteit haar eigen expressie kan vinden.